اثر طبیعی ملی سرو ابرکوه، به عنوان کهنسال ترین موجود زنده دنیا، چند وقتی است در کانون توجهات رسانه ای قرار گرفته است و کارشناسان دلسوز و مردم فهیم نگرانی هایی مبنی بر به مخاطره افتادن این پیر دیار بر زبان جاری می سازند. با توجه به حضور اینجانب در گروه مطالعاتی سرو ابرکوه، از صداوسیما جهت مصاحبه در باره این سرو تقاضا گردید. با توجه به برخی اظهارنظرهای نگران کننده پیشنهاد نمودم که مصاحبه در کنار سرو و پس از بررسی آخرین اوضاع و احوال سرو انجام گیرد و چنین شد که در اولین روز شهریورماه باتفاق گروه خبرنگاری صداوسیما به ابرکوه رفتیم.
الحمدالله شرایط فعلی سرو نسبت به شرایط پارسال آن  دلیل نگرانی ندارد .اگر چه شرایطی که بر این درخت کهنسال طی 40سال اخیر افتاده و از اندرون باغی محصور و با متولی خاص به فضایی باز و آزاد و با متولیان گوناگون و البته رها شده در برهوت مدیریت مسئولانه، سبب گردیده مشکلات جدی پیش آید و اتفاقاتی بیفتد که هر انسان آگاه و دلسوز را به هیجان و ناراحتی و واکنش وادارد.از آتش سوزی سرو در سال 1362 گرفته  تا ساخت و سازهای نامتناسب با یک موجود زنده در سال 1382 و حذف بخشهای عمده این سازه ها در سال 1386 . این اقدامات و به سامان نرسیدن پیرامون سرو طبعا در میان علاقمندان میراث طبیعی ایران زمین نگرانیها را تشدید نمود.البته اوج این نگرانیها و جستجوی راه حل در متولی جدید این اثرطبیعی ملی یعنی سازمان حفاظت محیط زیست بود.از سال 1382 که این درخت به عنوان اثر طبیعی ملی به ثبت رسید تا سال 1386 که اداره کل حفاظت محیط زیست اقدام به تهیه پیشنهاد طرحی با عنوان مطالعات تفصیلی –اجرایی نحوه نگهداری از اثر طبیعی ملی سروابرکوه نمود و قرارداد انجام آن با مهندسین مشاور جامع ایران در سال 1387 بسته شد.از آن زمان بود که اینجانب نیز در گروه مطالعاتی سرو در جریان تمامی امور مربوط به سرو قرار گرفتم.به جرات می توان گفت از تمامی توان کارشناسی اعم از محلی،استانی و ملی در تهیه این طرح یاری گرفته شد و اکنون چند ماهی است که گزارش نهایی این طرح مورد تایید سازمان حفاظت محیط زیست قرار گرفته است.
طی دوسال اخیر روزهای سختی بر سرو و علاقمندان آن گذشته است. از عملیات خاک ورزی گسترده پیرامون درخت و اصرار شهرداری بر انجام ساخت بوستان اطراف سرو گرفته تا ایجاد ساخت و سازهای جدید مردم و تبدیل زمینهای کشاورزی پیرامونی.طبعا همه اینها تاثیرات نامطلوبی بر درخت گذاشته و بدترین شرایط زیستی درخت در نیمه دوم سال 87 و نیمه اول 88 بود و پس از مذاکرات گروه مطالعاتی و اداره کل حفاظت محیط زیست با شهرداری و تعدیل و اصلاح برخی اقدامات ، وضعیت رویشگاهی سرو تا حدودی مناسبتر شده و البته می توان به جرات گفت در شرایط فعلی نسبت به سال گذشته شادابی درخت بهتر است. با همه احوال نگرانی ها مبنی بر مخاطره افتادن حیات سرو ابرکوه به قوت خود باقی است. اما تفاوت اساسی امروز و دیروز این است که اگر دیروز هر کس از ظن خویش یار سرو گشتی و از جانبی نظر بر وی فکندی(و البته آن نظر محترم) ولی امروز در طرحی جامع و بصورت تفصیلی-اجرایی تمامی ابعاد زیستی درخت، شرایط اقتصادی و اجتماعی پیرامون آن، منافع و ماموریت های متفاوت و بعضا متضاد سازمانهای دولتی یکجا و بصورت دقیق دیده شده و بر مبنای روش علمی زون بندی فعالیتها و ریز اقدامات و برنامه ها بصورت اولویت بندی شده دیده شده است. پس می توان گفت امروز طرح و برنامه مشخص برای حفاظت پایدار سرو وجود دارد. اکنون نوبت همت و درایت مسئولان دلسوز استانی و ملی است که با پیگیری و تامین اعتبار لازم و اجرای این نسخه عملی بصورت کامل، ضمن برطرف نمودن تمامی نگرانی ها، اقدامات عملی برای بهره گیری شایسته گردشگری از این درخت فراهم گردد و پرونده آن برای ثبت میراث جهانی طبیعی آماده گردد. 

در تاریخ پرفراز و نشیب این سرزمین کهن همیشه از واقعه حمله مغولها به تلخی یاد می شود. در کنار فجایع بزرگ انسانی و نابودی آثار فرهنگی و تاریخی ،یکی از جنبه های تلخی این واقعه در تخریب سرزمین و نابودی جنگلها و مراتع و کشتار حیوانات و نابودی قناتها مطرح می باشد.به هر بیشه زاری می رسیدند آنجا را به آتش کشیده و مراتع و چمنزارها و مزارع زیر سم ستوران نابود می کردند و به قول امروزی ها زمین سوخته بر جای می گذاردند و به پیش می تاختند.  بر آن قوم وحشی و دور از تمدن و خونخوار نتوان خرده ای گرفت. آنها آمده بودند که بکشند،بسوزانند و بروند!